Alant wortel

Alant is een geslacht dat bestaat uit diverse soorten, zoals Inula conyzae (donderkruid), Inula britannica (Engelse alant), Inula salicina (wilgalant) en Inula crithmoides (zeevalant). De meest bekende en geneeskrachtige soort is de Griekse alant (Inula helenium). Deze wordt 90 tot 200 cm hoog en vormt onderaan een stevige, ruig behaarde, rechtopstaande stengel met een dikke, knolvormige wortelstok. De bladeren zijn groot, spits, lijn-lancetvormig en viltig behaard aan de onderzijde. De grote goudgele bloemhoofdjes met lange lintbloemen bloeien van juli tot augustus en trekken insecten zoals bijen en kevers aan.

Alant geeft de voorkeur aan vochtige, voedselrijke bodems met een neutrale tot licht kalkhoudende pH. De plant komt oorspronkelijk uit West- en Centraal-Azië maar is inmiddels verspreid over grote delen van Europa. In sommige kustgebieden groeit zelfs een verwante soort (zeevalant) met vlezige bladeren die eetbaar zijn na koken.

Geschiedenis:

Alant heeft een rijke geschiedenis in de Europese kruidencultuur. In de Griekse en Romeinse oudheid werd het kruid al genoemd door beroemde schrijvers zoals Hippocrates, Theophrastus en Dioscorides. Het werd niet alleen gewaardeerd als kruid, maar ook als culinaire toevoeging: de Romeinen aten de wortel als groente en gebruikten hem in dranken en gerechten.

In de middeleeuwen en renaissance kreeg alant een plaats in volksgebruiken en rituelen. Het werd verwerkt in snoepgoed en geconfijte lekkernijen, en speelde een rol in het destilleren van dranken zoals absint en bepaalde kruidenwijnen. In Duitsland stond een drank bekend als “Paulusdrank”, waarin alant een belangrijk ingrediënt was. De gele kleur van de bloemen werd in de signatuurleer gezien als een symbool voor vitaliteit en zonnekracht.

Folklore en symboliek

Alant werd in oude tradities vaak geassocieerd met bescherming en zuivering. In sommige streken geloofde men dat het kruid geluk bracht en kwade invloeden kon weren. Het werd verwerkt in amuletten en gebruikt in rituelen om voorspoed en gezondheid te symboliseren. De geurige wortel werd ook toegepast in parfums en wierookmengsels, wat de plant een plek gaf in zowel huiselijke als spirituele context.

Interessante weetjes

• In 1804 werd uit de wortel van alant een stof geïsoleerd die bekendstaat als inuline, een koolhydraat dat later een rol kreeg in voedingsonderzoek.

• De wortel van alant werd traditioneel geoogst in de herfst, gespleten en gedroogd om te bewaren voor gebruik in de winter.

• Door zijn aromatische karakter werd alant niet alleen in de keuken gebruikt, maar ook in likeuren en bitters.

Culinair gebruik en combinaties

Hoewel alant tegenwoordig vooral als sierplant wordt gekweekt, werd hij vroeger verwerkt in zoetwaren en dranken. De wortel heeft een kruidige, aromatische smaak die goed combineerde met honing en specerijen. In oude recepten werd alant vaak samen gebruikt met kruiden zoals tijm, venkel en zoethout.